DNV GL w Polsce

Breadcrumbs

Nasza historia

Wspólne korzenie DNV i GL sięgają 1864 r.

UDOSTĘPNIJ:
DRUKUJ:
Skibsregister 1912 Image
Pierwsza wzmianka o początkach DNV GL pojawia się w 1864 roku, gdy powołano do życia Det Norske Veritas (DNV) w Oslo jako stowarzyszenie. Morskie firmy ubezpieczeniowe działające w Norwegii zjednoczyły się, żeby wprowadzić wspólne zasady i procedury stosowane w ocenach ryzyk przy ubezpieczaniu indywidualnych jednostek. Celem grupy było „zapewnienie wiarygodnej i jednolitej klasyfikacji i opodatkowania statków norweskich”.

W tamtych czasach norweska branża stoczniowa przechodziła okres szybkiego wzrostu, wychodząc poza granice swojego tradycyjnego obszaru. Rodziło to potrzebę powstania nowego ogólnokrajowego rynku ubezpieczeń morskich. Trzy lata później w Niemczech grupa 600 armatorów, właścicieli stoczni i ubezpieczycieli zebrała się w sali Giełdy Hamburskiej na konwencji założycielskiej Germanischer Lloyd (GL), nowego stowarzyszenia non-profit powołanego w Hamburgu.

GL zrodziło się z potrzeby transparentności. Kupcy, armatorzy i ubezpieczyciele często otrzymywali skąpe informacje na temat statku. Jako niezależne towarzystwo klasyfikacyjne GL zostało powołane do życia dla oceny jakości statków i przekazywania swoich opinii zainteresowanym stronom. W pierwszym międzynarodowym rejestrze klasyfikacyjnym statków z 1868 r. umieszczono 273 jednostek. Do 1877 r. liczba ta zwiększyła się dziesięciokrotnie. W związku z tym istotnie powiększyła się także sieć inspektorów towarzystwa.

Flota DNV również odnotowywała szybki wzrost. W wielu krajach powoływani byli pierwsi agenci i następnie stali inspektorzy do obsługi statków norweskich pływających na wodach międzynarodowych. Po 1870 r. do żeglugi weszły parowce, co doprowadziło do dramatycznych zmian działalności klasyfikacyjnej oraz w pracy i kompetencjach wymaganych od inspektorów.

GL i DNV nawiązały współpracę od samego początku swojej działalności. Protokoły Rady DNV z września 1868 r. zawierają plany stworzenia wspólnego rejestru klasy dla obu organizacji. Rozmowy te ostatecznie nie przyniosły rezultatu, podobnie jak negocjacje prowadzone w 1891 r. na temat wzajemnego uznawania certyfikatów i wspólnego rejestru statków.

Czynniki społeczne
Społeczeństwo zaczynało stawiać coraz ostrzejsze wymogi wobec w przeważającej części prywatnej i liberalnej branży morskiej. Linie ładunkowe zaprojektowane przez Samuela Plimsolla weszły do obowiązkowego użycia na wszystkich statkach brytyjskich w 1891 r., ratując życie wielu marynarzom floty brytyjskiej. Rozwiązanie to stało się obowiązkowe w Norwegii od 1907 r.

Katastrofa Titanica w 1912 r. zwróciła uwagę opinii publicznej na kwestie bezpieczeństwa na morzu. Międzynarodowe towarzystwa klasyfikacyjne odegrały ważną rolę w dyskusjach na temat bezpieczeństwa statków. Niemniej jednak dyrektor naczelny GL, Carl Pagel, oraz Johannes Bruun z DNV byli jedynymi oficjalnymi przedstawicielami branży klasyfikacyjnej obecnymi przy podpisywaniu pierwszej międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS).

Koszty wojny
Pierwsza Wojna Światowa stanowiła poważny krok wstecz dla GL. Międzynarodowe relacje zostały zerwane, a liczne statki pod banderami zagranicznymi zmieniły klasy. Nowy wzrost branży nastąpił w okresie międzywojennym do czasu, gdy II Wojna Światowa zebrała swoje tragiczne żniwo. Uzdrowienie gospodarki niemieckiej po II Wojnie Światowej doprowadziło do szybkiej poprawy sytuacji GL i rozwoju towarzystwa.

Po I Wojnie Światowej fundamentalnym wyzwaniem dla technologii i umiejętności wymaganych od branży klasyfikacyjnej było przejście ze statków żaglowych na parowce. Wcześniejsze regulacje nie odpowiadały już metodom budowy statków. W latach 1920-1940 DNV osiągnęło technologiczną niezależność wprowadzając nową kulturę skupiającą się na inżynierii, budowie i projektowaniu. Jednak w czasie II Wojny Światowej i wobec trudności, które przeżywało DNV, organizacja była bliska rozpadowi.

Hamburg harbour image
Hamburg, Niemcy
Ship in sea image

Nowa wizja
Georg Vedeler, dyrektor naczelny DNV powołany w 1951 r., wprowadził bardziej naukowe podejście do budowy statków. Jego wizja polegała na konstruowaniu bezpieczniejszych jednostek w sposób bardziej efektywny, z użyciem naukowych kompetencji i umiejętności. Wprowadzono nowe zasady bazujące na analitycznym i teoretycznym podejściu badawczym. Znaczącym krokiem do przodu było także powołanie do życia specjalnego działu badań. Dało to DNV możliwość działania w bardziej wymagających segmentach branży stoczniowej, które początkowo skupiały się na budowie nowych super tankowców, a następnie na projektach gazowców i chemikaliowców. Chociaż flota DNV była nadal głównie norweska, znaczenia nabierały także rynki międzynarodowe.

GL również przyjęło naukowe podejście do rozwoju swojej organizacji po II Wojnie Światowej. Efektem było wprowadzenie analiz komputerowych umożliwiających projektowanie i budowę większych i nowocześniejszych statków. Inwestycje GL w badania doprowadziły do wprowadzenia nowych zasad budowy kontenerowców i spółka wkrótce zdominowała ten segment floty handlowej.

Odkrycie ropy naftowej na Morzu Północnym
DNV było dobrze przygotowane pod względem kompetencji i wpływów na wydarzenie, jakim było odkrycie ropy naftowej na Morzu Północnym. Firma stała się ważnym graczem tej nowej branży w Norwegii jako doradca działający zarówno dla rządu jak i spółek naftowych. DNV korzystało ze swojego doświadczenia i kompetencji technicznych w branży morskiej w celu rozwoju i wprowadzania usług poszukiwania ropy i gazu oraz kontroli i zarządzania ryzykiem.

W 1976 r. DNV opublikowało pierwsze regulacje dotyczące rurociągów, wyznaczając globalny standard w tym obszarze. Od początku lat 1970-tych DNV obsługiwało większość kontraktów na nadzór i kontrolę na norweskim szelfie kontynentalnym. Morskie platformy wydobywcze i jednostki dostawcze stały się kolejnym ważnym segmentem działalności DNV w obszarze tradycyjnej klasyfikacji statków.

Technologia offshorowa zaczęła być istotnym obszarem działalności także dla GL na początku lat 1970-tych. GL prowadziło wówczas prace w imieniu niemieckiego Federalnego Ministerstwa Badań i Technologii oraz uczestniczyło w realizacji wielu projektów offshorowych. Jednak w przeciwieństwie do DNV, GL brakowało wsparcia ze strony silnego rynku krajowego w tym segmencie.

Nowe branże
Początki energetyki wiatrowej jako nowego segmentu biznesowego datują się na 1977 r. Dla GL i DNV obszar działalności proekologicznej tworzył nowe możliwości wzrostu organizacji w oparciu o wydajne technologie bazujące na badaniach. Tworzono nowe standardy, a certyfikacja lądowych i morskich farm wiatrowych stała się ważnym obszarem rozwoju dla DNV. Pomimo okresów trudności i kryzysów w obszarze żeglugi handlowej i branży naftowej, pod koniec XX wieku zarówno DNV jak i GL były w stanie skupić się na wzroście i umiędzynarodowieniu swojej działalności.

W drugiej połowie lat 1980-tych i na początku 1990-tych pojawiła się nowe branża certyfikacji systemu zarządzania w oparciu o standardy ISO, a DNV i GL stały się globalnymi liderami w rozszerzaniu branży TIC.

Wiek sojuszy
Sojusze, fuzje i przejęcia stały się ważnym strategicznym elementem rozwoju dla GL i DNV. Przejęcie Advantica (Wielka Brytania) w 2008 r. i Trident (Malezja) w 2009 r. poszerzyło zakres usług GL o usługi konsultingowe w sektorach ropy i gazu. Fuzja z Noble Denton w 2009 r. dodatkowo rozszerzyła działalność GL o techniczne usługi offshorowe. Rozwój ten został dodatkowo wzmocniony przejęciami PVI (Kanada) w 2007 r., MCS (Stany Zjednoczone) w 2008 r. i IRS (Singapur) w 2009 r., co doprowadziło do rozwoju usług inspekcyjnych.

W 2005 r. DNV przejęło amerykańską firmę CCT specjalizującą się w przeprowadzaniu kontroli antykorozyjnych oraz analiz ciągłości rurociągów i instalacji. Kolejne przejęcia objęły amerykańskie firmy Global Energy Concepts w 2008 r. i Behnke, Erdman and Whitaker (BEW) w 2010 r. Żeby wdrażać swoją strategię w nowych obszarach usług ekologicznych, DNV powołało do życia Centrum Zrównoważonego Rozwoju w Pekinie w 2009 r. i Centrum Czystych Technologii w Singapurze w 2010 r.

Bezpieczniej, inteligentniej, bardziej ekologicznie
Dostosowując swoją strategię do wyzwań wynikających ze zmian klimatu oraz podążając za rozwojem wynikającym z Protokołu z Kioto, DNV uzyskało akredytację przy Ramowej Konwencji ONZ ds. Zmian Klimatu dla swojego mechanizmu czystego rozwoju (CDM) w 2005 r. Do 2006 r. DNV zdobyło ok. 50 procent globalnego rynku weryfikacji redukcji emisji.

W 2012 r. DNV i KEMA połączyły siły tworząc spółkę będącą światowym liderem w obszarze konsultingu, badań i certyfikacji dla globalnego sektora energetycznego. KEMA zostało powołane przez holenderski przemysł energetyczny w 1927 r., rozwijając się stopniowo w znaną międzynarodową markę świadczącą usługi na rzecz globalnego sektora energetycznego. Usługi te są świadczone m.in. w obszarze energii odnawialnej, redukcji emisji dwutlenku węgla i efektywności energetycznej, produkcji, przesyłu i dystrybucji energii.

Grupa DNV GL została utworzona 12 września 2013 r. Powołanie nowego podmiotu było wynikiem długotrwałych starań obejmujących budowanie relacji i licznych rozmów na temat współpracy i fuzji prowadzonych w latach 1986, 2000 i ponownie w 2006 r. Zmiany własnościowe i strategiczne sojusze między obiema spółkami i ich kierownictwem stworzyły nowe możliwości, dzięki którym fuzja stała się faktem. Grupa DNV GL zatrudnia obecnie około 15 000 pracowników w ponad 100 krajach.

Dzisiaj DNV GL zajmuje silną pozycję jako globalny gracz w branżach morskich, ropy i gazu oraz energetyce, działając także w sektorach spożywczym i ochrony zdrowia. Dzięki temu DNV GL jest w stanie stawiać czoła nowym wyzwaniom i równoważyć potrzeby biznesu i społeczeństwa.